11 Temmuz 2013 Perşembe

Canım ailem

Biz 6 kişilik asla kopmayacak bir aileyiz gerçi artık birimiz yok ama bizim için yok sayılmaz. Bıraktıklarıyla, anılarımızla, paylaştıklarımızla hem aklımız da hem kalbimizde. Kendi kendime kaldığımda bile anneannemden kalan parçaları kendimde görebiliyorum, sevgisini gücünü hep yanımda hissedebiliyorum. Hastanede yatarken başında annem, teyzem ve ben dururken ‘Ben gidiyorum artık birbirinizi hiç bırakmayın, sıkı sıkı tutunun ve bana temas edin.’ dediğini hiç unutmadım, hiç unutmayacağım. Biz hala beraberiz birbirimize sıkıca tutunuyoruz ve seni çok özlüyoruz. Bayramların en sevdiğim özelliği olan kalabalık bayram kahvaltıları senden sonra hiç eskisi gibi olmadı. 

Beni ben yapan insanlardan ne öğrendim ben,
·         Hayattaki en büyük şansımın ailem olduğunu ve birbirine bağlı bir aile olmanın ne demek olduğunu öğrendim.
·         Bazı şeylerin dört duvar arasında kalması gerektiğini öğrendim.
·         Bencil olmakla hayatta en çok kendine değer vermenin arasındaki farkın ne demek olduğunu öğrendim.
·         Arkadaşlarımı eve çağırırken anneme sorduğumda senelerdir bıkmadan verdiği, ‘burası senin de evin bana sormana gerek yok’ cevabıyla birey olmanın önemini öğrendim.
·         Hayatta, onsuz yapamam denecek kimsenin olmadığını kimsesiz de yapılabileceğini öğrendim.
·         Her umutsuzluğa kapıldığımda annem ya da babam yanıma ‘Ben istersem her şeyi yenebileceğimi ‘ hatırlattı ve güçlü olmayı öğrendim.
·         Sevmeyi öğrendim.  ‘Gösterilmeyen sevginin anlamı yoktur İrem.’ diyen annemin lafını hiç unutmadım. Değer verdiğim insana değerli hissettirmeyi öğrendim.
·         Ben senin kanatlarının gelişmesine yardımı oluyorum sen kendin uçacaksın diyen annem sayesinde hayattaki en önemli şeyin kendi ayaklarım üzerinde durmak olduğunu öğrendim.
·         Pazar kahvaltılarında kilo aldırıcı yemekler yenip, ailece sohbet etmenin mutluluğunu öğrendim.
·         İnançlı olmanın sözde değil kalpte olduğunu öğrendim ben ailemden. Korktuğumda dua etmeyi, bir dileğim olduğunda kalpten istemeyi, bir şeyi gerçekten istediğimde olabilme ihtimaline inanmayı öğrendim.
·         Karanlıktan sonra güneşin doğması gibi her kötü günün ardından güzel günlerin geleceğine inanmayı öğrendim. Üzüntülerin, acıların bir şeyler öğrenmemiz için sunulan aşamalar olduğunu ve bizi daha güçlü kişilikler olmaya hazırladıklarını gördüm.
·         Sevdiğim insanlara hediye almanın ve küçük süprizlerin hissettirdiği mutlulukların önemini öğrendim.











Hiç yorum yok:

Yorum Gönder